Ya ben çok salağım ya da her şeyi oldukça abartıyorum... Bence her ikisi de mevcut bende. Ama sorun şu ki bi şarkıyı 110 kez dinleyip ağlamamak için kendimi zor tutmak. yeter bence. Neden böyle bi şey yapma ihtiyacı duyduğunu da bilmiyorum. Kendime mei eziyet ediyorum acaba? O hasta oldu, ben de hasta oldum. Şimdi de verdiğim tüm kararları tek tek geri alıp hepsini yapıp, ona ağlamayacağımı söylediğim halde saçma salak ağlıyorum.

Sınavlar, Ben ve İncir Reçeli

Sınav haftası bu hafta.. tüm zor sınavlar bu haftada aslında. Ve ben bunlara aklımı tamamen verip çalışamıyorum bile. Nedenini ben de bilmiyorum ama yok tık yok beynimde. Ya anlamıyorum ya da çalışasım gelmiyor. Bugün matematik sınavım vardı. sormayın nasıl geçti diye çünkü pek iç açıcı değil. Blog falan yazmaya adadım ben kendimi. Arada düşünce yazıları yazdığım da olur..
Her neyse. Dün matematik sınavına çalışayım diye oturdum çalışma masama.. Ama tık yok. Yok Yok Yooook. Anlamıyorum hiç bi' şey. Kitaplar bana bakıyor ben kitaplara. En sonunda uzun zamandır izleyemediğim "İncir Reçeli"ni izlemeye karar verdim.

DİNLEMEDEN GEÇMEYİN!!!

TANRIM! ben bu filme -izlememiştim oma olsun- bi' kez daha aşık oldum. her saniyesinde ağladım durdum. hele filmin sonunda... Aman tanrım. Bi' daha okadar şiddetli ağlayamam sanırım :/

Bi' alıntı yapmak istedim filmden.. en sevdiğim, en çok ağladığım sahneden bi' alıntı;

"Ben insanları arabanın camına vuran yağmur damlalarına benzetiyorum. Bazen, bir damla aşağı doğru kayarken, başka bir damlaya karışıp, güçlenerek daha hızlı ilerler. Ben de sana karıştım aşkım. İnsanlar acımasız, savurgan. Hiçbir şeyin sonu gelmeyecekmiş gibi davranıyorlar. Bir gün, şoförün camı açabileceğini hiç düşünmüyorlar."

"Bana bir şeyi sevme hakkı vermediler, ben de incir reçelini sevdim. İncir Reçeli sendin aşkım."